هوو
علیرضا داوودنژاد
از داوودنژاد بیش از این انتظار نمی ره. وقتی یه سری بلیط داری و فرصت دیگه ای هم برای دیدن فیلم های خارجی نداری, می ری ببینی سینمای ایران چه خبره! و خوب مجبوری هوو رو تحمل کنی!!

شهرآشوب
یداله صمدی
بعد ار هوو نوبت شهرآشوب بود. دیالوگ های پنج دقیقهء اول آن قدر بد بود که دیگه نتونستم خودمو مجبور کنم یه فیلم بی خود دیگه رو تحمل کنم. ولی مثل این که مردم خوششون اومده از این فیلم!

شبانه
امید بنکدار- کیوان علی محمدی
توهم. اگه Irreversible رو دیده باشین, خیلی از صحنه هاش می تونه شمارو یاد اون بندازه. بازی ها هم خوب بود. فقط صدای تلفن هاش می رفت رو اعصاب و کلا در ایجاد فضای توهمی موفق بوده. فیلم خوبیه ولی به کسایی که اعصاب ندارن پیش نهاد نمی شه. در ضمن تیتراژش هم با بقیهء فیلم های ایرانی فرق داشت.

سفر به هیدالو
مجتبی راعی
به کسایی که به فیلم های معناگرا علاقه مندن پیش نهاد می شه. آدم یاد داستان های خضر و موسی می افته. این فیلم هم فیلم موفقی بود.

خانهء روشن
وحید موساییان
مسلما فروشی در گیشه نخوواهد داشت. گرته برداری بود از فیلم ساعت ها. از بعضی نکاتش که بگذریم ازش خوشم اومد.

زمستان است
رفیع پیتز
ظاهرا اگه هنرپیشه های ما حرف نزنن و کم تحرک باشن, موفق ترن! تصاویری که گرفته بود بسیار عالی بود. کلا بازی ها هم بدک نبود, چون به جز میترا حجار بقیه نابازیگر بودن.

وقتی همه خواب بودند
فریدون حسن پور
فیلم برداری و موسیقی خیلی عالی بود. بازی فروتن هم خوب بود. داستان هم باز برای معناگراها جذاب بود. مخصوصا نمادسازی هایش در مورد حج, یعنی شبیه سازی هایی که انجام داده بود.