Enemy at the Gates
2001
Jean-Jacques Annaud
Cast :
Joseph Fiennes .... Danilov
Jude Law .... Vassili
Rachel Weisz .... Tania

سال 1942 قطاری که به سوی استالين گراد در حرکت است, قطاری با سربازانی عادی که بايأ کشته شوند در جنگ, با تير آلمانی ها يا روس ها, -خيلی فرقی نمی کند.-
اين اولين صحنهء فيلم نيست, اما می تواند در ذهن حک شود. سربازان جوانی که به شهری رانده می شوند تا در آن بميرند و خيلی فرقی نمی کند که چه گونه, در قايق مورد حملهء هواپيماهای آلمانی شوند يا هنگام فرار از پشت با تيرهايی که از اسلحهء هم قطاران خودشان شليک می شود از پا در بيايند.
اما اين تمام فيلم نيست, اين ها فقط صحنه هايی است که چهرهء جنگ را عريان می کند تا ببينی که جنگ, جنگ است و ديگر هيچ.
قصه اما, قصهء روستازاده ای است از کوه های اورال که تک تيرانداز فيلم خواهد شد. تک تيراندازی که اسلحهء آن هنوز هم در موزهء شهر استالين گراد نگه داری می شود. قصهء زندگی آدم هايی که درگير جنگی هستند شخصی بين هيتلر و استالين و اصلا مگر چه فرقی می کند بين چه کسانی؟
در حيرتم هنوز, چه گونه چنين خوب تصوير می کنند جنگی را که شصت سال پيش رخ داده و...
فيلم پر است از صحنه های تکان دهنده و با سرعت خوبی هم پيش می رود. آن قدر که احساس کنی خودت هم پابه پای آدم های فيلم زندگی می کنی, جنگ می کنی و حتی می ميری!
نمی دانم چرا با اين که فيلم را خيلی دوست داشتم اما احساس می کردم که مدام سعی می کند در خلال صحنه ها شعار هم بدهد و آرمان گرايی هم بکند, به عنوان مثال صحنه ای که واسيلی از کشتن سرباز عادی دشمن صرف نظر می کند و يا آن جا که کودکی به دار آويخته می شود, شايد در اين دومی پيامش اين بود که در جنگ صداقت و پاکی است که به مسلخ می رود.
من اما دوست داشتم اين کار ژاک ژان آنو را.
Some Men Are Born To Be Heroes